تےری گّل کرنی هَے گهِرِآ وے,
بابا موتی رام مهِرِآ وے۔
کِّڈا تکڑا جِگرا تےرا وے,
تُوں بھاگ کیتے کِنّے چںگے سی۔
جو ماں گُجری کول ٹھهِرِآ وے۔
تےرے گڑوے دی کی سِفت کراں,
مّجھ چوواں تے نال دُّدھ بھراں۔
گل پھُّلاں بنّھ دِآں سِهرا وے,
تُوں بھاگ کِنّے کیتے چںگے سی۔
جو ماں گُجری کول ٹھهِرِآ وے۔
کُجھ دمڑے دے خرید لاے,
جِهڑے ماں بّچِآں ’تے دید پاے۔
تےری کِرت نُوں سِجدا مےرا وے,
تُوں بھاگ کیتے کِنّے چںگے سی۔
جو ماں گُجری کول ٹھهِرِآ وے۔
کراں گّل تےرے گلاساں دی,
جو پِآس مِٹااُن پِآسِآں دی۔
بھُّکھے لال لَے جانا سی وَےریآں وے,
تُوں بھاگ کیتے کِنّے چںگے سی۔
جو ماں گُجری کول ٹھهِرِآ وے۔
اُه گاں وی آاے خِآلاں جی,
وّچھے دا دُّدھ دے ’تا جِس لالاں لای۔
چون دِّتا تن نا وِهرِآ وے,
تُوں بھاگ کیتے کِنّے چںگے سی۔
جو ماں گُجری کول ٹھهِرِآ وے۔
ساڈے اّتھرُو دِن تے رات وے,
نِّت کردے نے وِرلاپ وے۔
پوه زخماں چھِکڑا اُتارِآ وے,
سِّکھ کَوم تےرے بلِهار جااُو۔
جو ماں گُجری کول ٹھهِرِآ وے۔
