تھاں تھاں کَےدوں کھےڑے, اّج کّل, وس نهیں چلدا هیراں دا ۔
اَےوےں راںجھے پّلا پھڑ پھڑ, مر گاے پںجاں پیراں دا ۔
هاسے نُوں وی لوکی مُوںه تے, پااُڈر واںگُوں لااُںدے نے,
باهروں هر کوای رےشم دِسدا, اںدروں کھِّدو لیراں دا ۔
ِاشک اوّلیآں سّٹاں مارے, اںدروں اںدری جےرے نُوں,
مرهم کِّدھروں هّتھ نا آوے, ِاهناں گُّجھیآں پیڑاں دا ۔
ِاشک تے آشِک ِاّکو دووےں, ِاک دُوجے نال سجدے نے,
آپس دے وِچ ساتھ ِانھاں دا, جِسراں کھںڈ تے کھیراں دا ۔
ِاشک نے دُنیآں روشن کیتی, نُورو-نُور سُهااُںدا اے,
جِسراں رات هنےری دے وِچ, چانن بدر مُنیراں دا ۔
چنّ تے تارے دُور دُراڈے, کِّتھے نّس کے جاواں مَےں,
'آشِک' مکسد سُّجھدا ناهیں, هُن اُّچیآں تامیراں دا ۔
