تھل وِچ جدوں اُڈیک دے
دّب جان بنےرے
پںکھی رهِن ن دےس وِچ
چھّڈ جاون کھےڑے۔
"دھُوڑاں-لّدے آںگنیں
اّک-کھںبھیآں اُّڈن,
نجراں وِچ ویرانیآں
چڑھ پاون پھےرے۔
“مںدے کںمیں دِلاں وِچ
سَے اُلجھن پَوسن,
سُپنے کَوم نُوں چھّڈ کے
تُر جان اگےرے۔
“سّپ دے ڈںگ بِن باگ وی
رهِ جان پِآسے,
مدھ-مّکھیآں لای ولولے
رںگ-کھُوه ن گےڑے۔
“مهِںدی رںگی تلی دا
دھر لاے ن سُپنا,
بَےٹھے سّسی تھلیں جے
چھّڈ ِاسک دے جےرے۔
“آاُںدی تھل دی هُور هَے
چا پھجر دے پانی,
نَوبت وجدی جدوں هَے
وِچ کاپھلے مےرے۔”
