تِهاای مر رهی دھرتی دا دُّکھ کِس نُوں سُنا دِںدے
اُه درِآ-دِل نا سانُوں آپنا کوای تھهُ-پتا دِںدے
چُپھےرے اّگ مّچدی سی اتے رُوپوس سی پانی
اسیں سهِمے هواے رُّکھاں نُوں کیکن هَوسلا دِںدے
اُهناں نُوں کی نجر آاُنے بِکھردے آلھنے ساڈے
جو ِاک کُرسی لای جںگل هی سارا داا 'تے لا دِںدے
اُمیداں 'تے کھرے اُترے بڑے هی مواتبر ساڈے
کِتے کوای گُل کھِلا دِںدے کِتے کوای چنّ چڑھا دِںدے
جے تّکیاے تاں اُنھاں توں راه دا ِاک پّتھر نهیں هٹدا
جے سُنیاے ں تاں اُه ناارے مار کے پربت هِلا دِںدے
کھُدا دا سُکر هَے دِل نے بھروسا هی نهیں کیتا
اُه سَوداگر تاں ساڈے چنّ سُورج وی وِکا دِںدے
تُهڈا رَوسنی دے نال جےکر ِاسک هَے سّچا
تاں کِاُ ں نی رات دے نھےرے 'چ ِاک دیوا جگا دِںدے
کِسے وی تکھت نُوں ساجاں دے سُر جد سمجھ نا آاے
تاں لاجم سی اسیں ترباں نُوں تےگاں وِچ وٹا دِںدے
اساتھوں ادب نهیں هُںدا اجِهے باگباناں دا
اُه جِهڑے پھُّل 'تے بَےٹھی هوای تِتلی اُڈا دِںدے
