تِنّ کوِتاواں لِکھ کے گوری
گھر مُڑِآ هاں ۔
ِاک کوِتا هَے مےرے پِںڈ دے سوهن سِںگھ دی,
جِس نُوں وِرسے وِچوں گوری
ِاک پھِکراں دی پںڈ مِلی هَے ۔
اےس پںڈ وِچ بّجھا هويا
کُجھ کرزا هَے ۔
ِاه کرزا جو هاڑی سااُنی
لّتھن دی تھاں وےل واںگراں
هُںدا جاوے دُون سوايا ۔
کوٹھے جِّڈیآں تِنّ دھیآں نے بُوهے اُّتے ۔
اُهناں نُوں وی کرز واںگُوں,
گِّٹھ گِّٹھ وار روز دا آوے ۔
تے هُن اُس دے سِر دے اُّتے
دِن تے راتیں بےدکھلی دی
ِاک نںگی تلوار لٹکدی ۔
دُوجی کوِتا دے وِچ گوری,
ِاک ماای دی ِاک کهانی ۔
پرسوں اّدھی چھُّٹی وےلے,
هّتھ وِچ لَے کے کھالی گڑوی
آپنی نُوںه دی کھاتر آای
نُوںه, جِس نُوں کِ بّچا جنمےں
ساتا هويا ۔
پر نهیں گھر وِچ کوای لوےرا
تے اُه ماای,
آپنی 'واج چھُٹےری کر کے,
بولاں دے وِچ ترلا بھر کے
دُّدھ مںگن لای تُر کے آای ۔
دُّدھ کِ جو امریکا دِتا,
بھارت دے بّچِآں لای تُهپھا ۔
تیجی کوِتا بڑی نِرالی ۔
جِس دے روم روم وِچ گوری
بھر دِّتی هَے مَےں کھُشهالی ۔
ِاس کوِتا وِچ سُوجھ نروای,
چھِّکے ٹںگ کے,
مَےں سِپھتاں دے پُل بنّھے نے ۔
ِاس وِچ پهِلے چِتراں ورگا,
رںگ نهیں هَے ۔
ِاس نُوں پڑھ کے اےداں جاپے,
بھارت وِچ کوای تںگ نهیں هَے ۔
ِاس وِچ هر ِاک گلی موڑ تے,
پِںڈاں اںدر,
مَےں بِجلی دے لاٹُو لااے ۔
بںجر بیآباناں وِچ دی, جھںم جھںم کردے,
کّچے دُّدھ دے وهِن وگااے ۔
ِاه کوِتا مَےں اگلے هپھتے,
رےڈیاَو اُتے بولن جاناں,
ِاس کوِتا نُوں سُن کے تُوں تاں,
اُّچی اُّچی هّس پای اےں ۔
مَےں تے گّل بھےت دی دّسی,
پر تُوں هّس کے اُّچی اُّچی,
کںدھاں نُوں وی دّس رهی اےں ۔
کںدھاں دے وی کنّ هُںدے نے ۔
پر مَےں جِّتھے بولن جانا,
اُتھے جھُوٹھ دا مُّل پَےںدا هَے ۔
سّچ کِسے نے کی کرنا هَے,
سّچ جِوےں ِاک سِّکا کھوٹا,
جِس نُوں کوای کبُول نهیں کردا,
سّچ بولِآں پےٹ نهیں بھردا ۔
