تِتلیآں نُوں وےکھ کوای باغ جوگا رهِ گِآ
شوخ رںگاں وِچ گوا کے زِںدگی نُوں بهِ گِآ
نال دے گملے ’چ کھِڑِآ پھُّل وےکھن کی گای
لاجوںتی نال کوای کھُردرا هّتھ کھهِ گِآ
پُونیآں وِچ دھُونیآں دا سےک اُسنُوں جاپِآ
گھُوک سُن چرکھے دی جوگی جو پهاڑوں لهِ گِآ
تارِآں نُوں بےوجھا تکلیف رهِںدی هَے بڑی
چنّ دا مُوهڑا جدوں دا کول مےرے ڈهِ گِآ
اّگ بِرهوں دی بچی بس خُدکُشی دے واستے
اّکھیآں تھانیں سمُںدر تاں کدوں دا وهِ گِآ
دوستی دھُّپ نال تےری شام تیکر هی رهُو
راز دی ِاه گّل کوای بِرکھ مَےنُوں کهِ گِآ
هار اپنی تے ‘امر’ افسوس نا هويا زرا
رںج هَے کِ دُشمناں نُوں ےار دے کے شهِ گِآ
