کھُآباں وِچ ِاک تُوپھان آاُںدا اے,
اُه تےریآں گّلاں دی گُوںج سُنااُںدا اے,
غماں نال بھر جاںدا هاں مَے,
هلاتاں توں ٹھر جاںدا هاں مَےں,
هوای الوپ تڑپھا تُوں مَےنُوں,
تےری تلاش کردا هاں مَے,
پھِر اسمان وّل تّکدا هاں مَے,
گُلاب نزر آاُدا مَےنُوں,
جو مِّٹھیآں ےاداں دی کھُشبُو دا اهِساس کرااُںدا مَےنُوں,
تےری ےاد نُوں سینے 'تے لاای رّکھدا هاں,
تاهیںاَوں تاں هِںمت ودھاای رّکھدا هاں,
اُمید هَے دِن نِکل آوےگا,
تاهیںاَوں تاں جاگ کے راتاں لںگھاای جاںدا هاں,
سُنِاَےں کاگز دے پھُّل وی کھُشبو دِںدے ِاّک دِن,
مَے تاں اّج وی آساں دے بُوٹے لاای جاںدا هاں,
تاهیںاَوں جِاُن دے دِن ودھاای جاںدا هاں۔
