توتے دے پر هےٹھ پای
مد بِرکھ دی هُّلے,
چڑھے نِمانی رِسم 'تے
اںبر دے بُّلے۔
سدا سُهاگن رںگلی
پی کھاک کھُماری,
چڑھے هواے درِآ تّک
گھُںڈ سرم دے کھُّلھے۔
مِرگاں پِّچھے مےریآں
روهیآں وی نّسن,
مهِکن سَوک کباب دے
چڑھ بھّکھدے چُّلھے
مےرے کںٹھ 'چ ناگ نے
وِهُ کےهی رلاای !
ملک دے بُوهے اُمر دے
سبھ بےلے پھُّلے۔
روهیآں دے وِچ اںبراں
دی 'واج انوکھی,
ندیآں دے ول پربتاں
دے راج نے جُّلے۔
ڈُّبدا سُورج وےکھدا
مِری پَےڑ نسیباں,
کُوںجاں دی کِلکار وِچ
کھںبھ باج دے رُّلے۔
بوهڑاں 'تے چڑھ روںودے
پرچھاوےں مےرے,
مںگُو ساهوےں دھُّپ دا
اَوه بےلا جھُّلے۔
رُّکھاں اُّتوں اُّڈدے
مےری اُمر دے هاسے,
چھاواں هےٹھاں اُوںگھدے
ِاه نَےن بے-مُّلے۔
کھڑی اںبراں ساهمنے
سبھ هےکاں گایآں,
لهُو ےار دا سںنج نُوں
پلکاں 'تے ڈُّلھے۔
چھّڈ تُرِآ موه جوبناں
ِاه رُوه بنباسی,
ساںدل بار دے برِچھ دی
ِاک 'واج ناںه بھُّلے ۔
