پِآرے توتے; کُجھ وی هووے,
سدا اسیں خُش رهیاے ۔
کںم روز دا کردے کردے,
ماں دے چرنی ڈھهیاے ۔
ِاه کُدرت کانُونّ پتا هَے,
جے رّج مِهنت کریاے,
پھل مِلےگا سانُوں اُس دا,
کِاُں من سوگیں بھریاے ?
تھک جانا تے ڈر وِچ رهِنا,
تے سوچاں دُکھداای,
ِاکو پِآر هَے دارُو سبھ دا,
پِآر نا مرے کداایں ۔
دھر کے دھِآن بھانُ دےو دا
دھرم پّتھ تے جاایاے ۔
ِاک هزار ورھے تک توتے !
جیون خُشی بِتاایاے ۔
جد بھگوان مُرُگن نُوں بھےٹا,
پِآر بےداغا کریاے ۔
پھِر هے سوهنے پںچھی کِداں
دُکھ تکلیفاں جریاے ?
