ساری اُمرے پّبا بھار رهے هاں۔
پھِر وی بےِاتبار رهے هاں۔
دِن دے مهِلی کںم کرکے
مُّل راتاں دا تار رهے هاں۔
گھس گھس جاںدے پوٹے اساڈے
جُلپھ تےری سوار رهے هاں۔
سِر تے چّک وکت نِمانا,
ےار دے بُوهے شِںگار رهے هاں۔
جِّت جِّت مَےں هاراں جوڑیآں,
کی کُجھ نهیں جو هار رهے هاں۔
مَوت نُوں لا لا لارے لّکھاں,
جِںدگی کر مُٹِآر رهے هاں۔
پشُوآں توں وی بُرے ها سادِک
کّپڑے سنے جُ شرمسار رهے هاں۔
