پھُّل پّتیآں اُّتے جو سن,
موتی پاے انمُّلے ۔
اَےسے چمکن اُه انوِدھے,
وےکھ وےکھ من بھُّلے ۔
وےکھ رهی ساں نیجھ لگا کے,
آاے هوا دے بُّلے۔
سارے ٹُّٹے, پھےر ن لّبھے,
اَےسے موتی ڈُّلھے۔
رهِ گای کھلی کھلوتی اَوتھے,
شَوک دِلے تے چھايا۔
مُڑ مُڑ وےکھاں کوای ن دِّسے,
تاں ِاه پھُرنا آيا۔
سوچیں نا پاُ "اںمرِت" تَےنُوں,
اےنھاں سبک سِکھايا ۔
جو گھڑِآ سو بھّجن هارا,
ِاه رّب کھےل بنايا۔
