تُوں بول کوای بول, نواں چاهے پُراناں۔
ِاس پِّچھوں چلا تُوں جاویں تے مَےں وی هَے جانا۔
جِسنُوں هَے کِسے پڑھنا, کِسے هور نے گانا,
بن جااےںگا پھِر تُوں وی تاں ِاک کِّسا پُرانا۔
سنّاٹے 'چ للکارا هی چّل ماریاے رل کے,
شرمِںدا نا ‘شاه بُّلھے دا هو جااے گھرانا۔
ِاس هےٹھاں هَے راه وگدا اتے راهی نے لںگھدے,
تُوں بھُّل گِاَےں دیپ کِاُں چھّت تے جگانا۔
چنّ دی ترھاں مےرا وی تاں دِل هَے بھٹکدا,
نا ِاسدا کِتے هَے, نا هَے مےرا ٹھِکانا۔
تُوں بدل کَےلںڈر نُوں مگر ےاد ِاه رّکھیں,
هَے اَوکھا بڑا هُںدا, گِآ وکت بھُلانا۔
تنهاای! تِرے نال مُلاکات کی هوای,
چھڈ دِّتا هَے مَےں ےاراں نُوں وی مِلنا-مِلانا۔
ِاس ِاشک 'چ ‘اجمےر’ نویں گّل هَے کِهڑی?
خُد آپنے نا’ رُّسنا هَے, خُد آپ منانا۔
