جدوں
مےرے دوست
مَےنُوں کبیر بنا رهے سن۔
مَےں پَےدلاں دے زور تے مِلدی
اُوٹھاں دی شه-مات
بچا رِها ساں
گھوڑے دَوڑا رِها ساں
تدے
اںدر بَےٹھا کبیر
کهِ رِها سی
تُوں کبیر نا بنیں۔
ِاه اّکھراں
گوٹیآں دی کھےڈ چھّڈ
تے مےرے نال تانا پُآ
خِآل کر
گھر دا ڈںگ ٹپااُںدی
لوای دا
کمالے نُوں کِسے آهرے لا
دھُونیآں تے فِردَے
اُسنُوں هٹا۔
کبیر بنےںگا
تاں لوک آکھنگے۔
گںگا گھاٹ مِلِآ
گُمنام وِدھوا باهمنی دا
بےوارسا هَے
نیرُو مُسلمان گھر پلِآ
کبیر جُلاها هَے
نھےرے 'چ پاے نُوں
ساڈے گُرُو جی
پَےر لاکے رُشنايا هَے۔
دِنےں اُندا تے گااُںدَے
راتیں جاگدا تے رَوںدَے
دِل آایآں آخدا هَے
مُوںه آایآں ماردا هَے
کاشیاَوں نِکل مگهر وّل آِااَے
کِتوں دی مِّٹی کِتے چُّک لِآِااَے
رام رهیم ِاک اںدر اُچارے
ڈھاای اّکھر پڑھے نے وِچارے۔
تُوں کبیر نا بنیں۔
مَےں هَولی جےهی کِها
تانا تاں مَےں وی پااُناں
چادر تاں مَےں وی اُنناں۔
پر جے
سِںه بکری نُوں کھاای جان
مںدر مسیت لڑاای جان
کِسے کمالے دے هِّسے
چرکھا-سُوتر نا دِّسے
لهُو -دھّبے دھوںدِآں پُوںجھدِآں
کالکھ-مِّٹی هُوںجھدِآں
هّتھ کلکھااے جان
تاں مَےں کی کراں۔
مَےتھوں
چادر رّکھی نهیں جاںدی
جيوں دی تِاُں۔
تے مَےنُوں جاپِآ
اُه وی اںدروں سوچ رِها سی
کبیر نُوں کِس کِها سی
کبیر بن !
کبیر بن !!
