تُوں کٹھپُتلی سمجھ سبھ نُوں اتے پل پل نچاای چّل ۔
نزر ماڑی جِهی بھُّل کے, هماتڑ تے وی پاای چّل ۔
مےری خاهِش اُدھےڑن نُوں, تے بی ےاداں دے بیجن نُوں,
مےرے دِل دی نِآای تے, نزر دا هل چلاای چّل ۔
بھرم رّکھ لَے مُهّبت دا, جاں پھِر سِّدھا جُآبا دےه,
جاں ناںه کردے, جاں هاں کردے, نا گل وِچ گل پھساای چّل ۔
هماِات کرکے جھُوٹھے دی, بڑی شاوا, بڑی واه واه,
جے سّچاای تے چّلنا ای, تے آپنی کھّل لُهاای چّل ۔
سفلتا دے سفر دی وی کوای مںزِل نهیں پھِر وی,
کدم پل پل ودھاای چّل, سفر چّل چّل گھٹاای چّل ۔
تےرا کاتِل بنی بَےٹھا, تِرا مُنسِف, تُوں پهِلوں هیتلی
تے سِر نُوں رّکھی چّل, تے پھاهی گل 'چ پاای چّل ۔
وفا مےری نُوں کافی اے, فکت واادے دا توهفا, پرسهارا
لَے کے واادے دا, نا هر پل کل وِکھاای چّل ۔
بِنا پَوڑی اُچاای 'تے جے چڑھنا ای, سُکھالا اے,
'اشرف'سبھ دی هاں وِچ هاں تے گّل نال گّل مِلاای چّل ۔
