تُوں کھُش رِها کر اَےوےں بهُتا سوچِآ ن کر
اپنے هی کںڈھے کھور کے ِااُں گںدھلِآ ن کر
اّگے بتھےری زهِر هَے پھَےلی جهان وِچ
گُّسے 'چ آ کے بول کَوڑے بولِآ ن کر
هُن دھیآں پُّت جوان نے تے اّگ دی اُمر هَے
سمجھا دِآ کر پِآر نال تُوں جھِڑکِآ ن کر
کُدرت وی کاِام رّکھدی اے سمتول سُهنِآں
راتاں دِناں دے گےڑ نُوں تُوں روکِآ ن کر
دُنیآں نے وسدی رهِنا اےں ساڈے بگَےر وی
تُوں اَےوےں تپِآ, تڑپِآ تے اُلجھِآ ن کر
بّس اپنی تهِ هےٹھاں پاے پّتھر هی تک سکےں
سُورج ن چنّ تارے دِسن ِااُں گںدھلِآ ن کر
جے سوچنا تاں سوچ ِااُں کِ کھُد توں پار هو
اپنے هی دِل وِچکار اَےوےں رڑکِآ ن کر
