جے تُوں شاِارا هُںدی جاں شاِاری سمجھ سکدی,
تاں کِنّی سوهنی هُںدی ساڈے ِاسکے دی گُپھتگُو۔
تےرے هُسن دے کهِر توں وال-وال بچ گِآ سی
آکھِر مار هی گِآ سی تےرے بھُورے نَےناں دا جادُو۔
بےشّک هر پل تَےتھوں کوهاں دی دُوری تے رهِںدا هاں,
هواواں چوں مان لَےںدا هاں تےرے جِسم-رُوه دی کھُسبُو۔
سماج دے کٹھور بںدھن راه دا روهڑا بندے نے,
دِل تاں چاهُںدا اے هر پل رهاں تےرے رُوب-رُو۔
دِل دی دھڑکن دے نال تےرا ناں وی دھڑکدا اے,
وےکھلا 'سِّدھُو' تےرے ِاسک نے کر چھّڈِآ بےکابُو۔
