تُپھاناں نال کھهِںدے آلھنے آخر بِکھر چّلے ۔
سجا رّکھے جُ نَےنیں پںچھیآں نے خاب مر چّلے ۔
چِراگاں نے هواواں نال آڑی پا لای لگدی
ِاسے کرکے پھِزا چوں سهِکدے چانن وی مر چّلے ۔
جدوں توں سوهنیآں نے ِاشک توں مُوںه موڑِآ اپنا
جھناں دے نیر هرکھے نے گھڑے کںڈھے 'تے کھر چّلے ۔
اُهناں نے وی سُنی هونی اساڈی مَوت دی چرچا,
اُه بن کے بے-کھبر بَےٹھے, تے اُٹھ کے بےاسر چّلے ۔
تُهاڈے کول ساڈے واستے دو پل نهیں پھُرست
اسیں تاں زِںدگی ساری تُهاڈے نام کر چّلے ۔
