تُهاڈے شهِر وِّچ کِس نُوں مُناسب نَوکری لّبھی۔
جدوں لّبھی هُنرمںدی نُوں کےول بھُکھمری لّبھی۔
مَےں جگدے جُگنُوںآں دے نال ساری رات کّٹ آياں,
نا مَےنُوں سےک هی مِلِآ نا ادبھُّت رَوشنی لّبھی۔
جِنھاں نے تّج کے بھیڑاں پربتاں ’تے آلھنے پااے,
اُنھاں ڈھوکاں دے وِّچ ساهاں نُوں جا کے زِںدگی لّبھی۔
مَےں بُّکل مار کے جد ِاشک دی ڈھُوںڈن اُهنُوں تُرِآ,
مِلے تھل, پر نا کِدھرے پِآر دی وگدی ندی لّبھی۔
هوا مَےنُوں اُڈا کے خُشک پّتے واںگ لَے پُّجی,
جِهڑے در توں اچانک گُںم هوای مےری خُشی لّبھی۔
وجا کے گھںٹیآں لفزاں دیآں دھاماں دے وِّچ, جِںدے!
تےرا هی رُوپ دِسدا جِس ’چ مَےنُوں آرسی لّبھی۔
تےرے وِسماد پُورن اّکھراں دی لوا دے وِّچ مَےنُوں,
اُدھے سںسار ’چوں هرفاں نُوں جوڑن دی وِدھی لّبھی۔
