تُوں اےں کِس هال تےرا ِاشک پتا دِںدا اے ۔
مےری هر هِس نُوں تےرا درد جگا دِںدا اے ۔
زِںدگی رُوپ وٹاںدی اے کای هر وےلے,
وسل بےکَےف کدے هِجر مزا دِںدا اے ۔
اُهدی هر بات 'چ آ جاںدا اے تکّبر آپے,
رِزک انهد جے کِسے نُوں وی خُدا دِںدا اے ۔
ےاد رّکھے نا جو نےکی اُه وی ِانسان نهیں,
اُه وی کم زرف اے جو اهِسان جتا دِںدا اے ۔
وکت انمول هَے دُنیآ تے بدل ِاس دا نهیں,
وکت ِانسان نُوں ِانسان بنا دِںدا اے ۔
مَےں هاں خُشبخت زمانے تے ےکینن 'آدِل',
مےرا دُشمن وی پِآ مَےنُوں دُآ دِںدا اے ۔
