ٹُںڈی مُںڈی لُولھی لںگڑی انّھی مُوری کانی نُوں
هالے تیکر چھّڈِآ نایں اے لوکاں سوچ پُرانی نُوں
جِهدے هّتھوں دےس دی هالت جںگلوں بھَےڑی هو گای اے
بُوتھا ٹّڈ کے پھِردی وےکھ سِآست بںدے کھانی نُوں
خَورے کِنّے دِن دِناں دی آس 'چ بُّڈھے هو گاے نے
خَورے کد توں ترس رهیآں نے ساماں سام سُهانی نُوں
نیتوں کھوٹے لوکاں پِّٹے هِرساں مارے لوکاں نے
دے چھّڈِآ اے دےس نِکالا اّجکّل سُّکھ دی رانی نُوں
چںگیآں بھلیآں اّکھاں نُوں جد ساڈے پھّٹ نایں دِسنے نے
بولے کنّاں نے کی سُننا ساڈی درد کهانی نُوں
چےتر رُّتے ٹوٹے کیتا دِل نُوں چےتر ورگی نے
خَورے کِهڑا دُّکھ سی اںدروں ساڈے تے مرجانی نُوں
وےکھ وےکھ کے هّسن والے بهُت نے جگ وِچ ‘سںدھُو’ جی
سمجھن والے گھّٹ نے اےتھے اّکھ 'چوں وگدے پانی نُوں
