تُری تاں بسںت وےکھن سی, ساه مِل پاے۔
راهاں ’چ کُدرت رّکھے سی, تِل-تِل پاے۔
کُجھ پِّپلاں دی ٹاهنیآں, کُجھ لمکے کرُوںبلیآں۔
پّتے لّگے جد پَےراں نال, تن هِل گاے۔
نال ترےلاں نھاتے سی, دِل مںگ گاے۔
پِآر نال گل لّگے, تے اگاںه لںگھ گاے۔
دُوجے پاسے بوهڑ وی, مَےنُوں کھڑھا نِهاری جاوے۔
مےری رزا نا پُّچھے, اَےوےں جِںد بلِهاری جاوے۔
نِںم نُوں پتا نهیں کی سُّجھی,آن وِچولی بنی۔
ساهاں دے پردے کّج ’تے, ملھم گھوٹ کے تنی۔
ساهاں لںگر لا دِّتے, نّچ-نّچ کملے هواے۔
هوںد گُآچن لّگی سی, جیا اُّٹھے هاں مواے۔
دُوجے پاسے کِّکر سوچے, کوای اُس وّل آوے۔
تُکلے اُس دے لَے جاوے, تے نهِراں کںڈھے لاوے۔
اُسدی ڈُّبدی بےڑی نُوں, کوای تارُو بنّے لاوے۔
دھرمی کُّکھ دا جايا, اُس دی هوںد بچاوے۔
پهِلاں جِنّاں هّسی مَےں, هُن انے اّتھرُو آاے۔
کر کُدرت نال پِآر, ڈاڈھے ِاشک لڑااے۔
هُن مَےں ِاهناں چهُںآں دے, بّچِآں دی هاں ماں۔
رُّکھ کھڑھے نے سامھنے, گّلاں کردی هاں تاں۔
پّتے کھڑکے وےکھاں مَےں, بّچے وِهڑے وِّچ کھڑھے نے۔
اوازاں ماری جاںدے, شرارتی, لّگدا مَےنُوں لڑے نے۔
رُوه پوِّتر وےکھ سرب نے, کُدرت نال ےاری لاای۔
لا اساں نے توڑ نِبھااُنی, چاهے لوک کهِن هرجاای۔
