ٹُّٹی هوای وںگ دے نال مَےں پُورے لےکھ اُلیکے۔
کِاُں جیون کںڈِآری دے وِچ وےلا نِّت دھریکے۔
تُوں ےاداں دی چھاوےں مَےنُوں سُپھنے واںگ اُڈیکےں,
مَےں اںبراں توں پرت آواںگی گھُّٹ کُ چانن پی کے۔
مےری اّکھيوں ورھدا پِآ اے آساں بھرِآ ساون,
ورھِآں دا ترِهايا بّدل هَولی هَولی ڈیکے۔
تُوں مِلنے دا سُفنا سینے وِچ لُکو کے رّکھیں,
مَےں سرهانے دھر لےنی هاں تےریآں ےاداں سی کے۔
اُمراں لںگھیآں, هّتھ نا آایآں, سُفنے دیآں تبیراں,
دِل مر جانا مِهنے مارے, کی لّبھِآ ای جی کے۔
کوای سُفنے دے وِچ آ کے کردا اے ارزوای
کدی تے ساهمنے آ جا مےرے خاب دایاے وسنیکے۔
اجلوں ِاک وِچھوڑا سُغرا نال مےرے سی ٹُرِآ,
اُهدے پِّچھے بھّج بھّج هُن تّک رُوه نِمانی چیکے۔
آ خواباں دی نگری ورگی رل مِل ساںجھ بناایاے,
جّگ بیتے نےں ساںول تَےنُوں سُغرا سّدف اُڈیکے۔
