اُّچے ٹِّلے بَےٹھا کھےڈےں دےکھ سکےں نا تھّلے ۔
دُّکھاں مارے پاگل لوکی شهِر تِرا چھّڈ چّلے ۔
دِل جِهی مهِںگی چیز دی دےکھو کیمت کی هَے پاای,
ِاک رُمال, ِاک پھوٹو جاں پھِر دو تِنّ هّتھ دے چھّلے ۔
ساڈے جِهے سِدھ پّدھرے لوکی مِلن کِتے تاں دّسیں,
غَےراں دے دُّکھ سینے لاون, کَون اجےهے جھّلے ۔
بِرهوں والا اَوکھا پَےںڈا کّٹنا بهُت هی مُشکِل,
شُوکے رات هنےری اُّتوں ڈَےناں نے مُوںه مّلے ۔
پّتھر هوایآں تّک تّک راهواں, اّکھاں هںجھُو بھریآں,
رُّسے ےار نا پھےرا پايا, لّکھ سُنےهے گھّلے ۔
بںدے دا اّج بںدا وَےری, بربر وےلے رّتے,
لوتھاں, لهُوآں, بھریآں ندیآں, بّلے, بّلے, بّلے ۔
