اُداس هو کے کی کرےںگی
کوای نهیں چُگدا
اےتھے گمگین راتاں دے اّتھرُو
نا کوای جگاوے
بُجھے هواے دیوے دراں تے
اُمیداں رّکھیدیآں سںبھال کے
اّکھاں دے سُپنِآں
تے ساهاں چوں آس نهیں گُآای دی
نرک سںسار دے هُںدِآں وی
بںسری نهیں چھّڈیدی هّتھاں چوں
کوای نهیں بھُّلےگا
پھلستین لپھج
تَےلاویو جاپھو سهِر
کوای بهُتا دُور نهیں هَے اُنھاں تو
جِّتھے مُکابلے هون
وِسو-سُںدریآں دے
تے نےڑلی هی دھرتی دے جاياں نُوں اسبھِاک کهِ
نٹھا نٹھا کے گولیآں نال پھُںڈِآ جاںدا هَے
ِاه جُلم وی
آپنے هی لاڈلِآں توں کروايا جاوے
سّبھ توں وّڈا دُّکھاںت هُںدا هَے
ِاه دُنیآں تے
اُه جُآک وی تاں
مےریآں نجماں دے جااے
دُّکھاں دے پهاڑ جردے اُجاڑے تّکدے
هونی نِّت اُڈیکن کای سدیآں توں
آپنے هی هّتھیں لِکھن اُجاڑے
کبراں دے راهاں تے دستکھت کردے
سںسار وِچ
ِاهو جِهیآں چیساں دی کدے کوای
دواای نهیں هُںدی
دُکھڑے تاں دُور کریدے نے
جکھماں دیآں واٹاں تاں توڑیدیآں نے
وّڈیآں نهیں کریدیآں ِاهناں دیآں رّسیآں
جُلم چوں کدے نهیں
سُّکھ دے پل جنمےں
بھاوےں کِ آجادی دُّکھاںت چوں
جنمدی هَے
کی کوای بِآن کر سکدا هَے
لِکھ سکِآ ِاس تاریکھ نُوں
مِّٹی دے جااے
کبیلِآں چ هی وسدے رںگ بدلدے رهے
اےتھے کوای سّچ دی سُرکھ توی تے نهیں بهِںدا
کُپھر دا وِرودھ کرن تے سلاکھاں مِلدیآں هن
اےتھے تاں آپنے آپنے
پرِواراں دا هی هُکم چّلدا هَے
لپھجاں دیآں پَےڑاں هی
سدا دّسدیآں نے
دُّدھ چِّٹے دِناں دی کهانی
اُه ساری اُمر کِتے گھر نهیں بنا سکے آپنے
جِّتھے اُه آرام کر سکن
جد دا وکت نے
اُهناں نُوں هِںسک راهاں تے تورِآ هَے
لهُو نال بھِّجی مِّٹی چ
کدے گُلاب نهیں اُّگے
هتِآرِآں دے کھاباں چ کدے رهِم نهیں سُّتے
پھِر اُس دھرتی تے کِتھوں آوے
مهِکنے پھُّلاں دی ورکھا
جِّتھے سرگھیآں دیآں
رِسماں وِّچ روه پھُّٹن
تے اُه چِڑیآں ورگیآں نیںداں چ هی
آپنے اُدھڑے جکھماں نُوں هی سین مار لَےن
اُه مِّٹی کهِںدی هَے
ِاکّلے هی دِسی دا دُوروں
بھیڑ چ تاں تےرے نکس وی نهیں رهِنے
لِکھدا رهیں ساڈے نِّت دے
دُّکھاں دی گاتھا
کوای ِاتِهاس تاں بنے
کُّکھ سُورمے تاں جنے
