مَےں پھےر آيا هاں اُمر دے راهاں تے;
اگنی دا بُّت مےرا
انِک هِںسک اواجاں بنّھ کے
پهاڑاں دے واںگ کھلوتا۔
کدے کدے مےری رُوه تربکدی, هَول پَےںدے,
مَےں کںبدا گریب مسکین بںدا;
پر مَےں جاگدا چںگھِآڑ کے
تے دُور تک نِگاه دی سمسیر نال
آپنیآں سهِنساهیآں 'چ پھِردا,
اُّڈدا اُڈارُو باج لاسانی !!
مَےں وڈ-وِسماد وِچ وےکھدا
آپنی پِآری دا چِهرا اُداس
جِس 'تے مےری اُداس اُمر دے پرچھاوےں پلھمدے۔
مَےں هَےران هو سوچدا
کِّتھے هَے مےرے کرم دی سلتنت ?
کِّتھے کُ مےریآں جِّتاں دے سُورج ?
کِّتھے کُ مےرے بے-مِسال ترس دا جلوا ?
کِّتھے کُ مےریآں سَوگاتاں دے هیرے
جو مَےں لُٹااے سن بےپرواهیآں دے رںگ وِچ کھےلھدے ?
اُسدا گریب جِها چِهرا
انںت ویرانی 'چ ترس بھردا,
جِس راه تے وّگے درِآواں لای کِنکے تڑپدے,
جِس راه توں نیل بنواری گُجر گاے,
جِّتھے آگاس چمکے سِتارِآں نُوں لَے کے
اَےپر گُآچ گاے,
اُهناں راهاں 'چ ڈُّبیآں اُسدیآں اّکھاں
اُسدے نَےناں دا چںچل نُور تُر گِآ کِدھرے !
کی کھُر گِآ پانیآں اںدر,
جاں کِتے هور چمکدا کِرناں دے اںدر ?
اُه وےکھدی دُور تک چُّپ درِآواں دی چُّک کے
لںگھدے بے-مُهارے درِآ نُوں جِس چُّپ نے روکِآ !
اُسدا هںجھُو لاس ماردا ساری ویرانی دی هِّک تے !
اُسنُوں چھّڈ کے جِنّے وی اُس دے رُوپ وناں نُوں اُّٹھ گاے
اُهناں دی دید نُوں سِّکدی
نَےن بھر آاے اُه سُںدری۔
