چھُوه کے نهیں وےکھِآ
اُس نُوں کدے
پر سدا رهِںدی اُه
مےرے نےڑے-تےڑے
اُسدا پرچھاواں
سدا دِسدا رهِںدا مَےنُوں
آس پاس
جدوں وی
مَےں آپنے دُآلے کسِآ
زرابکتر زرا کُ
ڈھِّلا کردا
آپنا پّتھر دا سریر
تھوڑھا جِها گِّلا کردا
اُه اچھوپلے جِهے
مےرے جِسم وِّچ وڑ وهِںدی
مَےنُوں کهِںدی-
کِاُں رهِںدا هَے دُور مَےتھوں
کِاُں بھّجدا هَےں ڈر کے
مَےں تاں ازلاں توں تےرے نال
مَےں سدا تےرے اںگ سںگ رهِنا
اُه مےرے جِسم وِّچ پھَےلدی
تُرن لّگدی مےرے اںدر
مےرے اںدروں
سُّتیآں سُراں نُوں جگااُںدی
اتیت دی هنھےری اُٹھااُںدی
مَےنُوں اجب-سںسار ’چ
لَے جاںدی
جِّتھوں کِنّے-کِنّے دِن
مُڑ پرتن لای
کوای راه نا لّبھدا
مَےں پھِر پرتدا آخِر
ورتمان دے
بھُول-بھُلّایاے ’چ گُآچدا
پر اُس دا پرچھاواں
سدا دِسدا رهِںدا مَےنُوں
کول-کول
سدا رهِںدی اُه
مےرے آس-پاس...۔
