ون مهاں اُتسو مُهِںم دا ِاپھتتاه
مُلک دا هاکم جو اُّچا ناگرِک
ِاس نِمانے نگر دے وِچ آاےگا
اپنے هّتھیں آپ ِاک
پھلدار بُوٹا لااےگا
ِاس سهِر دا مان
سارے مُلک دا اُتساه بهُت ودھ جااےگا
کھُسامدی کھُس-آمدیدی
کھُوبسُورت کھُوب مهِراباں نے سڑکاں کّجیآں
جی آياں هلواایآں ولوں
کھواے دُّدھ ملاایآں ولوں
سهِر دے کُل کساایآں ولوں
پهُںچن والی هی هَے گّڈی
دےس دی هستی اےنی وّڈی
آاُنی هَے ساڈے وِچکار
چھّڈ دِاُ سبھ کاروبار
تے پںڈال توں اسٹےسن تک
راه دے دوهیں پاسیں کھڑ کے
آپنے نےتا مهاں پُرس دے درسن پااَو
تاڑی مارو پھُل برسااَو
جِںداباد دے ناارے لااَو
رِکسے والا هَے بدکار
کهِںدا جاوے
سانُوں کی ٹَےراں دا جوڑا دے جانا وّڈی سرکار
کھِّچنا اسیں تاں آپنا بھار
گرمی دی رُّت هوای دُپهِر
هُںمل نُوں چڑھِآ هَے کهِر
وِرلا وِرلا کالا کوٹ
نال نکٹاای
هُم هُما کے آيا سهِر
وّس گِآ سجِآ پںڈال
کاگج پُسپاں-رںگ برںگے
پھُلے هواے بھُکانِآں نال
دریآں ساپھ گلیچے کُولے
وِچھ گای لںمی چادر لال
اُتوں نا کوای لںگھے بال
بھیڑ بھڑّکا سںبھلو بےگم
ڈھِلکن لّگے نکلی وال
چُست پُساکاں نے پهِنے هن گورے پِںڈے
سوپھے اُّتے ڈھےری هوای
لوںڈر دی کھُسبو
پرس دے وِچوں مور پںکھ دا پّکھا کڈھے
آ ها ها—اَو هو هو
سبھ توں پهِلاں کاهدی واری
جن گن من دی کرو تِآری
کالا کوٹ نال نکٹاای
هُںم گرمی وِچ ِاک اپھسر بےهوس هو گِآ
مُکھ مهِمان دےر کِاُں لاای
ٹَےسٹِںگ ٹَےسٹِںگ
ون ٹُو تھری
ٹَےسٹِںگ
هَےلو ٹَےسٹِںگ۔
