اُه مِرے پَےراں 'چ شیشے چِن گاے ۔
ِاس لای سڑکاں تے کُجھ پھُّل کھِںڈ گاے۔
چھّڈتا مَوسم نے گُّسے وِچ تُوپھاں,
دُّکھ رُّکھاں دے پرِںدے سُن گاے ۔
وکت دی خاموش چھاتی دھڑکدی,
زخم دے کے کِنّے دِن, پل, چھِن گاے۔
مهِکدا هَے مےرے تکیاے دا گِلاف,
اشک تےرے ِاس تے کیه کیه بُن گاے۔
ڈھُوںڈدی رهِںدی فکیرانا هوا,
کِس دِشا نُوں بادشاه نِردھن گاے۔
اُه ورھے بّدل مِرے ِاهساس دے,
بھِّج پتھریلی زِمی دے کن گاے۔
