اُمر دی ِاک رات سی
ارمان رهِ گاے جاگدے
کِسمت نُو نیںد آ گای ۔
رات دی چںگےر وِچ
چںبا جدوں چُنِآ کِسے
هّتھوں چںگےر ڈِّگ پای ۔
سِدک سی کُجھ ِاںج دا
جِتھے وی سِر جھُکا لِآ
دهلیز جاپی اَوس دی ۔
ِاشک کّلی جان هَے
دھرتی کُڑاوا ساک جے
اسمان دا رِشتا هَے کی ۔
مَوت توں واکف اسیں
اکسر ِاه ساڈی زِںدگی
اُس دا زِکر کردی رهی ۔
رات نُو اسمان توں
ٹُّٹدا هَے تارا جدوں وی
اَوںدی هَے ےاد آپنی ۔
