آکھر تاں کدے لّگےگی مےری لاس کِنارے
دھوتی هوای هَے رات تے سبھ ڈُلھ گاے سِتارے
ساگر دی پری ِاسک 'چ سینے نُوں اُبھارے
لهِراں دی جوانی 'چ سبھ ڈُبیآں چّٹاناں
هّتھاں چوں نِکل چُّکے نے چّپُوآں دے سهارے
بےڑی دے دگا دےن 'چ بس تھوڑا هی دم هَے
ساهِل توں بڑا دُور هاں پر ِاس دا کی گم هَے
بھرپُور جوانی 'چ جِنھاں مرن دی دھاری
اُهناں دے لای کاپھی نے باهاں دے سهارے
آکھر تاں کدے لّگےگی مےری لاس کِنارے ۔
(جد) ساگر دی پری چُوس لاُو جیون تے جوانی
جا سُّٹےگا ساهِل تے مےری لاس نُوں پانی
هو جانگے کّٹھے اُه تدوں ساهِلاں والے
پا لَےنگے جھُرمٹ اُه مےری لاس دُآلے
نَےناں 'چوں ترس کرےگا پانی دے پِآلے
بگ-کےس, جھُکی کمر, هِلی نجر دا مالک
جِس اُمر دے سبھ سال نے ساهِل تے گُجارے
مُمکِن هَے مےری لاس تے کُجھ ِاںنج اُچارے :
‘ِاه اُه هَے جِهنُوں دسِآ سی, تُوپھان هَے ڈاڈھا
‘ِاه اُه هَے جِدھی بےڑی نُوں اسیں ڈک ڈک هارے
‘ِاه اُه هَے جِهنُوں ورجِآ ان-آای ن مر جا
‘ِاس بھُوتے هواے پانی نُوں کِاُں بںدا وںگارے
‘پر ِاک ن سُنی اےس, تے بس آپنی کیتی
اےداں هی رهے مردے نے ِاه بےڑیآں والے
‘وےکھو ِاهدا اںت تے کُجھ سِّکھو نسیهت
‘مُورکھ هَے جِهڑا وےکھ کے سوچے ن وِچارے
‘ِاه اُه هَے جِنّھے بےڑی دے پَےںڈے هی سلاهے
‘ِاه اُه هَے جِنّھے اُمر 'چ ساهِل ن پِآرے'
آکھر تاں کدی لّگےگی مےری لاس کِنارے
بس اےهو هی گم هَے
اُّمید وی ِاک هَے
مُمکِن هَے اجے دھرت تے لِسکن ن اُجالے
تک لَےن مےری لاس نُوں اُه بےڑیآں والے
مارن اُه مےرے بوجھ نُوں پانی 'چ وگاهتا
کر دےن مےری لاس نُوں مُڑ پانی هوالے
نا وےکھے مےرا اںت ن کوای سِّکھے نسیهت
ِاس بھُوتے هواے پانی نُوں نِت بںدا وںگارے
چاهُںدا هاں کدے لّگے نا مےری لاس کِنارے
