اُمراں توں وی لںمی ےارا
مُّکی کالی رات هِجر دی
دِن-چڑھِآ ِاکرار دا ۔
پُورب-بُوهے نُوں کھڑکا کے,
دِن دا راجا نِکل تُرِآ
'نھےرے نُوں وںگاردا ۔
اَوه ! ِاک پںچھی ٹاهنی اُتے
بَےٹھا گاوے گیت سُریلا
داے سںدےش بهار دا ۔
دِل دے هرِمںدر وِچ گُوںجے
بانی ورگا بول کِسے دا
تپش برِهوں دی ٹھاردا ۔
پَوناں وِّچ ترن کھُشبوآں
گھڑی سُهانی هُںدا جاوے,
سُوها مُّکھ پِآر دا ۔
اّکھ اںبر دی سُوهے ڈورے
هّتھ کِسے دا راهاں اُتے,
مهِکاں پِآ کھِلاردا ۔
آکھر پُگے کَول ِاشک دے
سُورج دھرتی دے سِر اُتوں
کِرناں-موتی واردا ۔
