اُںج تاں اُه لِشکدی شمشیر سی
پِآر وِچ پِگھلی تاں ِاک دم نیر سی
مےرے سینے لگ کے چشما بن گِآ
چّلِآ تاں اُه کمانوں تیر سی
تربھک کے اُٹھِآ مےرے پهِلُو 'چوں اُه
هور مںزِل دا جِوےں راهگیر سی
لپھز تے سںگیت کُجھ ِااُں گھُل گاے
گیت جِاُں راںجھا اتے دھُن هیر سی
اُه جدوں لِشکی هنےرا تڑپِآ
اُه جِوےں رِشم نایں سی تیر سی
