اّج اُس پِںڈ دے مَےں کولوں لںگھ چّلِآں ۔
جِتھوں کدے هِّلنے توں دِل نهیں سی کردا ۔
جِتھے مَےنُوں نِّت پِآ رهِںدا کوای کںم سی ۔
کںم کی سی, سّچی گّل اے جِتھے تےرا دںم سی ۔
تےرے دںم نال پِںڈ هّج والی تھاں سی ۔
کِّڈا سوهنا ناں سی,
اُهدا ناں سُن کے تے جان پَے جاںدی سی ۔
دید اُهدی اّکھیآں نُوں ٹھںڈ اپڑاںدی سی ۔
دُوروں رُّکھ تّک کے تھکےوےں لهِ جاںدے سن ۔
باهیں مار مار کے اُه ِاںج پاے بُلاںدے سن ۔
سُرگ دا سُآد آوے اُهناں هےٹھ کھلِآں ۔
اّج جِنھاں رُّکھاں دے مَےں کولوں لںگھ چّلِآں ۔
اّج مےرے پَےراں نُوں نا کھِّچ کوای هوںدی اے ۔
پِںڈ وّلوں آای 'وا پِںڈے نُوں نا پوںهدی اے ۔
کِسے دِآں چاواں مےرا راه نهیں ڈّکِآ ۔
کوٹھے اُّتے چڑھ کے تے کِسے نهیں تّکِآ ۔
کِّکراں دے اَولھے هو کے سبھ توں ِاکّلِآں ۔
اّج ِاںجھ پِںڈ دے مَےں کولوں لںگھ چّلِآں ۔
جِوےں کوای کِسے گُستان کولوں لںگھدا ۔
