اُسنے کِها, ‘جو هو گِآ سو هو گِآ, هُن الوِدا’
‘بس ماف مَےنُوں کر دایں’ اُه تُر گِآ ِاه آکھدا
مےهنے بڑے هی غَےر نے دےنے نے پهِلے پِآر دے
شاِاد ن هُںدا بےوفا, اُه ِاس ترھاں جے سوچدا
نزراں چُرا کے لںگھِآ چاهے اُه مےرے کول دی
تھوڑ ھا کُ جا کے دُور اُه اّکھاں پِآ سی پُوںجھدا
پهِلاں جے مِلدی سُوه کِتے کِ ےار نے مُوںه پھےرنا
مَےں رُوه دے کھُوه اںدر کدے ڈُوںگھا ن اےنا اُتردا
اُسنے وی کیتا هَے اُهی کردے نے سارے لوک جو
ِاه تاں ختا مےری اے مَےں هی سمجھِآ اُسنُوں خُدا
چاهے ‘امر’ دےںدا اے سّبھ نُوں مشورا خُش رهِن دا
کوای اُداسی نُوں نهیں اُس توں زِآدا جاندا
