اُتوں بھاوےں خُش خُش رهیاے جاں افسُردے رهیاے۔
کّلر ماریآں کںدھاں واگُوں اںدروں بھُردے رهیاے۔
ساڈے لےکھاں دی کمتی دا اںدازا تے لااُ,
هر شَے وادھُو رّکھیاے پھِر وی کال-سپُردے رهیاے۔
رَوشنیآں دے مےلے اںدر کھو جاون دے ڈر توں,
اپنے پرچھاوےں دا پّلا پھڑکے ٹُردے رهیاے۔
بیتی کّلھ دے پںچھی نے جد مُڑکے هتھ نایں آاُنا,
پھِر کِاُں هّتھاں 'تے هتھ رکھکے اَےوےں جھُردے رهیاے۔
پل پل پّکے بنّھاں مارے سّدھراں دے هڑ هّتھوں,
درِآواں دے کںڈھِآں واگُوں پل پل کھُردے رهیاے۔
آکے جھُون جگاویں 'ساکی' سُّتیآں رُوهاں تاایں,
کد تک اےتھے جیاُںدی جانے بن کے مُردے رهیاے۔
