روز پلکاں مُںد کے مےرے هانیآں,
جھّلیآں تےری ےاد نُوں مَےں چَوریآں ۔
پَے گایآں مےری نیجھ دے هّتھ چںڈیآں,
بن گایآں هںجھُوآں دے پَےریں بھَوریآں ۔
روز دِل دیآں دھڑکناں مَےں پیٹھیآں,
لَے غماں دیآں شِںگرفی لّکھ دَوریآں ۔
کُوچدی مر گای هِجر دیآں اّڈیآں,
پر نا گایآں ِاه بِآایآں خَوهریآں ۔
ناں لِآں تےرا وے مواے مِّترا,
دِل مےرا کُجھ ِاس ترھاں اّج مَولدَے ۔
جِس ترھاں پربھات وےلے چاننی,
وےکھ کے گُّلھر دا پھُّل اّکھ کھولھدَے ۔
جِس ترھاں کھںڈراں 'چوں لںگھدی هَے هوا,
جِس ترھاں گُںبد 'چ کوای بولدَے ۔
جِس ترھاں کِ سااُن دی پهِلی گھٹا,
وےکھ کے بگلا پراں نُوں تولدَے ۔
ِاس کدر هَے خُوبسُورت غم تےرا,
جِس ترھاں کِ کںول-پّتِآں 'تے ترےل ۔
نھااُن جِاُں وگدی ندی وِچ گوریآں,
مرمر دےهیآں نُوں مل سںدل دا تےل ۔
پُورے چنّ دی چاننی تھل دا سفر,
ڈاچیآں دے گل جِوےں چھنکے همےل ۔
بدلیآں نُوں اّگ لّگ جااے جِوےں,
هو جااے پیلا جِها سارا دُمےل ۔
اّج مَےں تےری مڑھی 'تے هانیآں,
پُورا کوتر-سَو سی دیوا بالِآ ۔
پر وےکھ لَے هُن تیک بس ِاکو بلے,
باکیآں نُوں هَے هواواں کھا لِآ ۔
اَوس دی وی لاٹ کںبدی هَے پای,
ڈردِآں مَےں هَے مڑھی توں چا لِآ ۔
وےل لَے ِاه وی وِچارا بُجھ گِآ,
دوش کیه کِسمت دا کرماں والِآ ۔
اُمر دی گوجی نُوں کھپرا سمےں دا,
غم نهیں جے کھا رِهَے مےرے هانیآ ۔
غم نهیں سنے بادباں تے بےڑیآں,
رُڑھدا پّتن جا رِهَے مےرے هانیآ ۔
غم نهیں جےکر اُمیداں دا مکھیر,
بندا تُّما جا رِهَے مےرے هانیآ ۔
ٹھیک هَے کّلر هَے تےرے باجھ دِل,
پر مَےں پیڑاں دے کِاُں پالاں شےش ناگ ۔
کِس لای فِکراں دا پھّکاں سںکھیآ,
کِس لای نَےناں نُوں لاں هںجھُوآں دی جاگ ۔
کِس لای مَےں کےس کالے پںڈ کُ,
کھوهل کے دّسدی پھِراں رُلِآ سُهاگ ۔
سُهنِآ ! مَےنُوں سّل هَے تےرے مےل دا,
پر نهیں تےری مَوت دا سینے 'چ داغ ۔
هَے گِلا مَےنُوں تاں بس ِاهو هی هَے,
مر گِآں دی ےاد کِاُں مردی نهیں ۔
آس پںج-پھُولی دا زهِری بُوٹڑا,
سوچ دی هِرنی کوای چردی نهیں ۔
کِاُں کوای تِتلی لَے پھُّلاں دی کٹار,
مالیآں دے دِل زبھا کردی نهیں ۔
کِاُں هِجر دے آجڑی دی بںسری,
گیت خُشیآں دا کوای جھردی نهیں ۔
