دادیاے ! اںمیاے ! !
اسیں اّج تےرے مهِمان ۔
اسیں هاں جگااُن چّلے ِاّٹاں دِآں دِلاں وِچ,
ممتا دا وردان ۔
ساںبھی تاں رّکھن تےرے باغ دے بگیچڑے
سدیآں دی کھُشبو ۔
بنّھ بنّھ پںڈاں اسیں آپنِآں سِراں نال,
مهِکاں سبھ لَےنیآں نے ڈھوا ۔
تےریآں برُوهاں اُتوں کویآں نُوں لّبھنے نے,
کوِتا دے انُوان ۔
اسیں اّج تےرے مهِمان ۔
آپنِآں پِںڈِآں 'تے وےکھنا پرکھ کے هَے,
زالماں تے زُلماں دا سےک ۔
کِوےں تلواراں دیآں چھاواں هےٹھ گُوںجدی هَے,
کِسے کَےدی سُورمے دی هےک ۔
کالِآں کےساں دے نال رّکھ کے وِکھااُنی,
تےرے دُدھ چِّٹِآں دی شان ۔
اسیں اّج تےرے مهِمان ۔
آاے سال کِهڑا تاں چُرااے ساڈے کھےتاں وِچوں,
پَےلیآں دے مّتھے دا غرُور ۔
لوکاں دیآں سدھراں دا خُون اسیں روکنا اےں,
پر اسیں خُون ڈولھنا زرُور ۔
زالماں دے پَےراں نال اسیں نهیں هون دےنا,
پَےهِآں دا اپمان ۔
دادیاے !اںمیاے ! !
اسیں اّج تےرے مهِمان ۔
اسیں هاں جگااُن چّلے ِاّٹاں دِآں دِلاں وِچ,
ممتا دا وردان ۔
