زُلمی رات دے واسیآں دا جے ازم پکےرا هووےگا ۔
تاں اُهناں دے لےکھاں وِچ ِاک نواں سوےرا هووےگا ۔
ڈر دا سینا چیر کے ٹُر پَے هّکاں دے کںڈِآرے تے,
جِّتناں ای بس پھےر مُکّدر, آخر تےرا هووےگا ۔
چاای-چاای گُلشن وِچ سّدھراں دی کُّلی پااُںدا نا,
هُںدی سار جے ساںجھا بِجلیآں نال بنےرا هووےگا ۔
ٹھِّلن توں پهِلاں ِاه سوچے, گوتے کھا-کھا مرنا جے,
جیهناں دے وی کُّچھڑ کوای گھڑا کچےرا هووےگا ۔
مےری سّچاای نُوں پرکھن دی ِاه ِاک نِشانی اے,
سُولی تے وی مےرا شِملا ڈھےر اُّچےرا هووےگا ۔
اَوڑک ساڈی مَوت تے لوکی, سںگل بنّھ کے پِّٹنگے,
وےلے دے منسُوراں دا ِاںج سوگ گھنےرا هووےگا ۔
مےرے دیدے شهِر دِآں سرداراں تے مُڑ لّگے نے,
مےریآں سّدھراں دا هُن اسغر کَون لُٹےرا هووےگا ۔
