آاَو اَورت دِوس منا لایاے ,کھِچواکے پھوٹِآں چار۔
کی هويا پّتاں رُلدیآں ,اُاے اےتھے غلی بزار۔
سبھ اکلوں انّھِآں واںگراں, ِاه مَےنُوں لّگن گوار۔
آاے دِن ساڈی مردانگی,هووے آم هی شرمسار۔
اِه نوچن واںگ درِںدگی,جھّٹ وےکھکے کّلی نار۔
کر لیراں لیراں ِاّجتاں , ِاه دِںدے کھول لںگار۔
پهِلاں هوش مٹا کے تنّ دی,پھِر جانو دِںدے مار۔
کوای اُّچی ساه نای لَےںوداں,تے کںبے پای سرکار۔
پاے جروانے اَےس اُڈاںودے, اے بھُّل بَےٹھے کرتار۔
گَےرت گھُوکاں مارُو سَو گای,سِر چڑِآ پھِرے هںکار۔
ِاه کاںم چ' انّھے هو گاے,تے بُّدھی هوای بُمار۔
تّک کاںم چ' ڈُّبیآں انکھا,اّکھ روای زارو جار۔
اےتھے دھیآں بھَےنا سےف نای, آ وےکھ لَے پروردگار۔
جِهڑے رِشتے سی ماں بھَےن دے,سبھ هو گاے تارو تار۔
جِهڑی چھاںتی چو' دُّدھ چُںگھِآ, اُّتھے کاںم نے پايا بھار۔
اُںجھ اَورت دِوس مناںودا,سبھ هّداں کرکے پار۔
تےرے اںدروں مرِآ جاپدا,مَےنُوں ےَودھا سِںگھ سردار۔
سّچ ‘پھریدسراایآ تِآ',تےرا نیچ بڑا کِردار۔
