هے ! سیتا ماتا
جدوں تُوں تُری مَےں
رام پِّچھے بنواس نُوں
تُر پِآ هووےگا نال
پِآر تے وِسواس وی۔
کّٹدی هواےگی پھاکے وناں وِّچ
کّڈھدی هواےگی کںڈے پَےراں چوں
تربھک جاںدی هواےگی ٹِکی رات وِّچ۔
سهِم جاںدی هواےگی جںگلی جیواں توں
جاں پھےر-
وِسواس هی سی اےنا,
کِ تُوں اڈول سی
نِڈر سی
نِربھَے سی
اُدوں۔
تِڑکی تاں هواےگی
پر تُوں بااد وِّچ
اگن-پریکھِآ مںگی سی
جدوں تےرے رام نے ۔
سوچِآ تاں هووےگا تُوں جرُور
کِس لای چھّڈی سی اےُدھِآ
کِس لای کّٹے سن
پھاکے اَوںکڑاں, کِس لای لںکاں 'چ
کَےدی بن گای سَےں۔
ِاه اُه رام تاں نهیں لّگِآ هواےگا
جِس نُوں رّب منّ تُر پای سی تُوں کدے
کهِںدے سهِمی نهیں سی تُوں اگن توں
نِکل گای مَےں اُسدا سینا چیر کے
سےک تک لّگِآ نهیں -تےرے تن نُوں
هو گای مَےں پار -اُس ِالجام توں
کِںجھ مےلیآں سن اّکھاں پھِر تےرے رام نے
کِںجھ تّکِآ سی تےرے سنمان وّل ۔
تُوں تاں رِسیآں دا لهُو سی
کهِںدے-جنمی سی بِناں کُّکھ توں,
بهُت هووےگا بل تےری دےه وِّچ
اّگ نے وی جِسنُوں نهی سی ساڑِآ ۔
پر مَےں کِوےں بچاوا کھُد نُوں ِاس اگن توں
کُّکھ دے رستے آای مَےں آدم دی دھی ۔
مَےنُوں نهیں پهِچانےگی ِاه اگن
مَےں جاندی هاں
سڑ جاواںگی جے ِاس وِّچ پَےر پاواںگی
سڑ جاوےگا نال مےرا سنمان وی ۔
تّکدی هاں تےرے رام وّل-
جو هُن وی کھاموس اے
مےرا رام اُڈیک رِها اے اگنی توں پار ۔
هے ! ماتا
کِںجھ مےٹاں مّتھے لّگے ِالجام نُوں
کِںجھ کراں
هُن مَےں ِاس اگنی نُوں پار
کِس نُوں دھِآواں مَےں کِ-
سںکٹ ٹل جاوے ۔
کِس رام کولو مںگاں مَےں اسیرواد ۔۔
