اںمرِت وےلے جدوں ِابادت هُںدی اے,
اّلھا وّلوں آپ هِپھاجت هُںدی اے۔
اُس وےلے جو مںگو, جھولی پَے جاںدا,
لُّٹ لاَو بھاوےں رّب, ِاجازت هُںدی اے۔
گُرُو مںتر دا اُس وےلے جو دھِآن کرے,
بِآن نا هووے جو کرامت هُںدی اے۔
تھوڑی جِنھی مِهنت بهُتا پھلدی اے,
اںمرِت وےلے اَےنی رهِمت هُںدی اے۔
گھّٹ سَونا گھٹ کھانا گُن هَے سںتا دا,
بهُتا سَونا ماڑی آدت هُںدی اے۔
من, بُّدھی تے گلا ستھِر تے شاںت اُدوں,
دِن وِّچ پھِر نا وَےسی هالت هُںدی اے۔
بےسُرِآں دے گلے سُریلے هو جاںدے,
اںمرِت وےلے جدوں رِآجت هُںدی اے۔
هر گُستاکھی بکھشی جاںدی اے 'ساهِب',
اُس وےلے کُجھ کھاس رِآِات هُںدی اے۔
