بّدلاں دے اکاراں نُوں
پھڑھِآ نهیں جا سکدا
نا هی سترںگی پیںگھ 'تے
جھُوٹِآ جاںدَے,
تارے توڑنا
گّلاں هی نے بّس,
چنّ دی چاننی نال
ناتھا نهی جاںدا
نا هی تّکِآ جاںدَے
سُورج نُوں نجر بھر کے,
اُّپر والا
بھاوےں آگِآ وی دے دےوے
تاں وی اسمان دے وِهڑے وِّچ
کِّتھے نّچِآ جاںدَے۔
