گّل هوٹھاں 'تے آ کے مر گای۔
اُه ِاںجھ آتمهّتِآ کر گای۔
تےرے مےرے هون دی گاتھا,
لوکاں دے مُوںه چُّپ هَے دھر گای۔
هُن ِاه دِل سازگار نهیں هَے۔
رِها کِسے 'تے وی ِاتبار نهیں۔
کی شُدا جِها هَے چھا گِآ,
ِاّک بّدلی درِآ 'تے ور گای۔
ِاّک گُوڑ ارتھ هَے شبد دا۔
اُس پّلا پھڑھِآ ادب دا۔
پھِر پّلا چھّڈدے مزھب دا,
پای ِاشک دے راه تے تر گای۔
اُه کِهڑا زالم راج سی۔
جو بھردا نا پرواز سی۔
سُنی ِاّکو ِاّک آواز سی,
جِںد آپے هّتھوں هر گای۔
