مےرا باپُو
مِّٹی نال مِّٹی هُںدا
کھےتاں نُوں کرم بھُومی منّدا
تے کِرت نُوں دھرم
هر سِآل -مَےں اُسنُوں
پَےراں دیآں پاٹیآں بِآایآں وِّچ
موم بھردِآں تّکِآ,
بھادوں وِّچ مّکی گُّڈدِآں
اُسدا کنک-ونّاں رںگ
لوهے ورگا هو جاںدا,
اںتاں دا رِجک کما وی
نا اُسنے کدے –
من-بھااُںدا کھا کے وےکھِآ
تے نا جّگ-بھااُںدا پهِن کے
ڈوبے سوکے سمےں
اُه پھسل دے نال هی
ڈُّبدا تے سُّکدا رِها ۔
ٹِکی هوای رات وِّچ
جدوں کدے اُه
“ٹاهلی مےرے بچڑے لّک ٹُنُو-ٹُنُو " گااُںدا
تاں گھر دا سارا جیآں جںت
اُسدی هُوک نال
وِنّھِآ جاںدا۔
بِجاای سمےں
جدوں اُسدے بلد بَےسک جاںدے
تے سِںجاای سمےں
موٹر هوا لَے جاںدی
تاں اُه
نوٹ گِندے آڑھتیاے مُوهرے بَےٹھا
کِنّا کِنّا چِر
آپنے اںگُوٹھے اُتلا نیلا رںگ
وےکھدا رهِںدا ۔
کّچے کوٹھے تے پّکا چُبارا پااُن دی ریجھ
اُه نال هی لَے کے تُر گِآ۔
ڈھِّڈ نُوں گّٹھا دے پالی پھسل
مںڈی لَے جاںدا تے
هّتھ جھاڑ جدو واپس مُڑدا
تاں اُسدے بھکھدے هواے چِهرے توں
بلدے سبد جھڑدے-
جیا کردَے
سرکار دے ڈھِّڈ وِّچ
ٹّکر ماراں دِّلی جا کے
پر نےڑے-تےڑے تھوڑی هَے
بهُت دُور هَے دِّلی ۔
اّج دِّلی جاںدے سارے راهاں 'تے
مَےنُوں مےرا باپُو کھڑا دِسدَے
وےکھِآ هُن دِّلی دُور نهیں رهی, باپُو
هُن دِّلی دُور نهی هَے ۔۔
