مےرا سوهنا دےس پںجاب۔
جِّتھے وگدے سی سّت آب۔
اُّتھے آشک تردے وےکھے,
جِهدی ساکھی بھرے چناب۔
کیتے کَول پُگااُن خاتر,
کّچے گھڑے 'تے ترے جناب۔
اُنھاں ِاشک دی پَوںد اُگاای,
جِنھاں تّکِآ سی کوای خاب۔
کےها جھّکھڑ جھُّلِآ مُڑکے,
کِ گھر گھر وِّچ ازاب۔
رُّسے پھِردے مَوسم لّگدے,
رَونک وی دے گای جواب۔
جِهنُوں آس دا پانی پايا,
شالا! کھِڑِآ رهے گُلاب۔
‘سوَےچ’ دے سینے اَوهی دھڑکے,
جِنھے کیتا ےار سواب۔
