دیوے سُّچی سوچ دے, مستک وِّچ تُوں بال۔
وِرسا کدراں- کیمتاں,ساهاں واںگ سںبھال۔
اُه جو سّتھ وِّچ آن کے هّسدا تاڑی مار۔
اکسر بَےٹھ اچھوپلے روںدا جارو جار۔
اُّچا سی اُهدا سملا, پرھے 'چ سی گّلبات۔
هار گِآ اَولاد توں, کِںجھ کھولھے ججبات۔
اُّچی – نیویں جات نا سبھ تھاں وّسے آپ۔
کھلکت پرجا رّب دی سبھ دا ِاّکو باپ۔
اسیں تارُو پںج درِآ دے, ساڈے جِگرے نے پھَولاد۔
اسیں وِّچ مَےدانے جِّتدے, تے جںمے دھُروں اجاد۔
انِّآں پھڑے بٹےر نے, کںگھی گںجے هّتھ۔
وےکھو ِاس نِجام نُوں, کوای ناں پاوے نّتھ۔
آلیسان ِامارتاں وّڈے کاروبار۔
سبھ کُجھ وّڈا هو گِآ پر بَونے کِردار۔
سدیآں توں جروانِآں, کیتا اے برباد۔
پںج-آباں دی دھرت پر, پھِر وی هَے آباد۔
سانُوں گھُورے جِںدگی, سُبھا دُپهِرے سام۔
اسیں هاں کردے مسکری, اُسنُوں کھُلھے آم۔
هال کِسے نا پُّچھِآ مارُوتھل وِچکار۔
آکھر چھالا پَےر دا رويا بھُّباں مار۔
هِںدُو, بودھی هاں بنے, سِّکھ جاں مُسلمان۔
سبھ توں اَوکھا بںدِآ, بننا هَے ِانسان۔
هويا مُسکل لّبھنا بھیڑاں چوں ِانسان۔
هردم رهِںدا بُّکدا جِهن وِّچ سَےتان۔
هواے کھُون سپھَےد نے, کَےسی آای رُّت۔
کِّداں رِستے ساںبھ لاُو, جو پَےسے دا پُّت۔
کهِن ترّکی کر لای سّکی نے کِردار۔
بِردھ گھراں وِّچ رَونکاں ٹُّٹے گھر-پرِوار۔
کهِںدے وستاں-ٹُّٹیآں, گھر توں رّکھو باهر ۔
ٹُّٹِآ آپا اںدروں, کِّتھے دھریاے ےار !
کریاے گّل وِچار کے بنیاے نا مُوںه پھّٹ ۔
ڈھاای ِاںچ دی جیبھ جو لااُںدی ڈُوںگھی سّٹ ۔
کابج دھرت- آکاس 'تے, لوبھی هَے ِانسان۔
دّسو بھلا پرِںدِآں, وںڈِآ کد اسمان۔
کِّداں سّچ لُکااےںگا, سدا نا چّلے گّپ ۔
رّسی دا بندا نهیں, کِسے وی سُورت سّپ۔
کھِّچی سی جو گورِآں واهگے والی لیک۔
چِر هويا نا تھںمھیآں چیساں هالے تیک۔
گںگا لا کے ڈُّبکی, کدے نا دھُپنے پاپ۔
جے نیات وِچ کھوٹ نے, کںم کِسے نا جاپ۔
گھر سمپُورن هون نا, سیمِںٹ ِاّٹاں نال۔
جیآں دے ِاتپھاک نُوں, ساهاں واںگ سںبھال۔
چنّ توں پرھے وی جان دی, لای تِآری کھِّچ۔
اَےپر آدم جات دا, موه نا آپس وِّچ۔
چھّڈ هاکم دی چاکری, اےنا کُپھر نا تول۔
جِاُںدے جُّگاں تیک نے, دھُکھدے جِهڑے بول۔
ٹُّٹے ماس نا نهُں توں, کهِن سِآنے ٹھیک۔
کھِّچےںگا دّس کِس ترھاں, پانی اُّتے لیک۔
ڈر کے لُکِآ سّچ هَے, جھُوٹھ پسارے پَےر۔
لُّچے بَےٹھن تکھت تے, سااُو مںگن کھَےر۔
تاناساهی سِکھر تے,اُّلٹے سارے کاج۔
تالے سبھ دی جیبھ نُوں, اَوںو لوکاں دا راج۔
تُوں پُّچھدی جو,تےرے باجھوں هال پُّچھے هُن کِهڑا۔
تےرے باجھوں سُنّا مااےں پِںڈ دے گھر دا وِهڑا۔
پانی رُّکھ تے هوا دی جے نا کری سںبھال۔
لّکھ کھجانے ساںبھ لَے هو جانا کںگال۔
پَےپسی - کولا پی کے مِٹ نا سکی پِآس۔
پانی پیتا گھڑے دا کھِڑِآ چِّت اُداس۔
بّچا پيو هَے باپ دا, پُّچھِآں کرے سوال۔
هّکاں لای سُچےت هَے, لّگن پھرج جںجال۔
بَےٹھا مّل جمین جو, سمجھے مَےں دھنوان۔
دو گج هِّسے آںودی, اُه وی وِّچ سمسان۔
بولی دےس پںجابی دی, جِاُں مستانی تور۔
ساڈے ساهیں وّسدی, ِاس دے تُل نا هور۔
بولے هرپھ پِآر دے, رّکھے گُن- تاسیر۔
هُںدی اَےسے سکھس دی , کھاباں دی تابیر۔
مگھدی رّکھیں تُوں سدا, انکھاں والی اّگ۔
کدے گھيو نا کھاایدا, هّتھیں وےچ کے پّگ۔
من توں منّی هار نا, ججبا رّکھ چٹان۔
'منِ جیتَے جگُ جیتُ هَے', گُرُوآں دا پھُرمان۔
مںڈی دے ِاس دَور وِّچ, رِستے هواے چَوڑ۔
پَےسا سبھ دا پیر هَے, لّگی چُوها دَوڑ۔
مُردےهانی هور کی, وّڈِآں دی نا پُّچھ۔
بِردھ-گھراں وِچ رَونکاں, کاهدی کُںڈھی مُّچھ۔
راجے نُوں سیںه کهِن دا, دم نا ساڈے کول۔
بابا جو تُوں آکھِآ, کَون پُگاوے بول۔
رُوه دے رِستے اُّڈ گاے, مُوںه بولے نے لّکھ۔
باهروں سکے- سودھرے , اںدروں وّکھو-وّکھ۔
واه اَواے مےرے مالکا,تںتر هويا پھےل۔
کاتل بَےٹھے تکھت تے,پاے بِدوسے جےلھ۔
وےکھ مانو کھا رِها ِاک دُوجے نُوں توڑ۔
گِرجھاں ِاه کهِ اُّڈیآں هُن نا ساڈی لوڑ۔
