رات دے هنھےرے وِّچ
مےرے من-مستک وِچلا -گَوتم
نِکل تُردا هَے –گےا وّل۔
وےکھدا-
گےا دے سارے بِرکھ
سُّتے پاے نے
اپنے پّتراں نُوں
گل لا کے,
بودھ بِرکھ وی
سَوں رِها
جیا رِها هَے
آپدِآ سںگ۔
اپنی مِّٹی
چھّڈ بھّجدا نهیں هَے
نِروان وّل,
سوچدِآں-سوچدِآں –
اچانک ےسودھرا دا
کھِآل آ جاںدَے-
کی هواےگا
جے اُه وی
آ گای
مُکتی لای
مےرے مگر
کی کرےگا
کی کهےگا
راهُل پھےر
کدے مُکت نهی کرےگا سانُوں
مُکتی دے ِالجام توں۔
کاهلے کدمی پرت جاںدا هاں
مهِلاں ’چ جد-
تاں سُکر کردا هاں وےکھ کِ
“ےسودھرا اجے جاگی نهیں هَے"
