دو سریراں دے
ِاک هون دا گواه
سماج کانُونّ نُوں منّدا
جاں
دھرم گرںتھاں نُوں
اسی کِّتھوں لِآواںگے گواه۔
ساڈیآں رُوهاں دے
مےل دی گواه هَے
کُدرت چنّ تے تارے
سارے دے سارے۔
کّتک دی هوا
اّدھی رات
وےل بُوٹے
کھےتاں وِچلیآں
سُنّسان پگ-ڈںڈیآں۔
دُور شَےلر دی
پھلّڈ لاایٹ
چُبّچا
اُسدے وِچ اُّچھلدا کُّددا پانی
مِّٹی
وّٹاں
کھال وِچلی کاهی
ِاه سبھ کِوےں دےنگے
گواهی۔
