دِن کٹی جِهی کردے پاے هاں۔
تِل تِل کرکے مردے پاے هاں۔
بںدشاں نے ِاںجھ مارِآ سانُوں,
بس پھرز ادا هی کردے پاے هاں۔
‘هُن نُوں' مانن دی نا جاچ آای,
بھوِّکھ لای جےباں بھردے پاے هاں۔
سُپنے ےار سجا کے وّڈے,
ساکار کرنوں پر ڈردے پاے هاں۔
جِّتنی سی جِهڑی خُد دی خُد توں,
جںگ اَوهیاَو اسیں هردے پاے هاں۔
سوَےچ هوش نا رهی دھُّپ تے چھاں دی,
باهروں جھُلسے هواے تے اںدروں ٹھردے پاے هاں۔
