هُنر هَے جے تےرے هّتھیں تاں مِّٹی دے بنا دیوے۔
بُجھے دِل پھےر رَوشن کر کِ دیوے توں جگا دیوے۔
نِری مالا دھِآون نال ‘نھےرے مِٹ نهیں سکنے,
تُوں پُوجا دیوِآں دی کر وِهار اںدر دھِآ دیوے۔
تُوں کهِ دے مںگتِآں نُوں رَوشنی مںگِآں نهیں مِلدی,
کلا دے نال گھڑ پّتھر تے مِّٹی دے بنا دیوے ۔
هنےرے وِچ جو ڈُّب چُّکے اُنھاں نُوں رَوشنی دے دے
لوکاای نُوں تُوں چےتنّ کر تے چِںتن دے جگا دیوے ۔
سِکھا لوکاں نُوں دیوے کِس ترھاں بُّکلیں بچااُنے نے,
کِتے جھّکھڑ, کِتے ورکھا تے بِجلی توں بچا دیوے۔
پوے دےنا جے دِل دا کھُون وی تاں دے ديو لوکو,
بِگانے تےل دی نا آس تے لَےنے بُجھا دیوے ۔
ِانھاں مڑھیآں تے کرکے رَوشنی رَوشن هَے کی کرنا
هنھےرے وِّچ جو ڈُّبے گھر تُوں اُنھاں وِّچ سجا دیوے۔
اکیدت هَے تےری جے سِدک' نھےرے نُوں مِٹاون دی,
تُوں اپنے شےاراں وِّچ لِکھ دے سدا دیوے, سدا دیوے۔
